El mejor ayudante / De beste helper

 Cuando veo a alguno de los residentes caminar sin su rolator, suelo acercarme con una sonrisa y preguntarle, en tono de broma:

—¿Y el coche nuevo? ¿Te ha abandonado?

Lo hago así porque prefiero no decirles directamente que lo han olvidado. A diario veo a algunos buscando su rolator a su alrededor, como quien busca unas gafas que lleva puestas, y a veces incluso bajan de su habitación sin él.

Entonces empieza una pequeña búsqueda entre risas y complicidad. Porque, aunque podamos bromear, hay algo que todos tenemos claro: hay que encontrarlo antes de que pueda ocurrir una caída.

Con el tiempo he aprendido que el rolator es mucho más que un simple instrumento para caminar. Es ese apoyo que aparece cuando el cuerpo comienza a pedir un poco de ayuda para mantener el equilibrio. Es una compañía silenciosa que permite seguir avanzando, salir de la habitación, recorrer los pasillos, acercarse a una mesa o simplemente caminar sin miedo.

Y quizá ahí está una de las cosas que más me hace pensar trabajar en una residencia.

Nos encontramos en una etapa de la vida en la que podemos ver, casi a diario, cómo el tiempo ha transcurrido de manera diferente para cada persona. Algunos todavía caminan con seguridad, sin necesitar ningún apoyo. Otros necesitan un bastón. Otros han encontrado en el rolator a su mejor aliado. Y algunos, poco a poco, necesitan cada vez más ayuda.

Cada uno lleva su propia historia en las piernas.

Por eso, cuando veo a alguien caminar sin su rolator, quizá mi primera reacción sea bromear y decirle que su «coche nuevo» lo ha abandonado. Pero detrás de esa broma hay también una pequeña preocupación y un deseo sencillo: que vuelva a encontrarlo, que lo use y que pueda seguir caminando con seguridad.

Porque todos necesitamos apoyarnos en algo alguna vez.

Unos en un rolator. Otros en un bastón. Otros en una mano amiga. Y, en realidad, todos en alguien que nos recuerde que no tenemos que hacerlo todo solos.

Me gusta pensar que algún día, cuando me toque recorrer mis propios pasillos de la vejez, podré seguir caminando sin él. Solo si el tiempo, la salud y esos años que la vida decida añadirme me lo permiten.

Y si algún día necesito un rolator, espero al menos tener cerca a alguien que, entre risas, me diga:

—¿Dónde has dejado el coche?

💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢💢

Wanneer ik een van de bewoners zonder zijn rollator zie lopen, loop ik meestal met een glimlach naar hem toe en vraag ik, als grapje:

—Waar is je nieuwe auto? Heeft die je in de steek gelaten?

Ik doe het liever op deze manier, omdat ik niet rechtstreeks wil zeggen dat iemand zijn rollator vergeten is. Elke dag zie ik bewoners om zich heen zoeken naar hun rollator, alsof ze op zoek zijn naar een bril die ze ondertussen al op hun neus hebben staan. Soms komen ze zelfs hun kamer uit zonder hun rollator mee te nemen.

Dan begint een kleine zoektocht, met gelach en een gevoel van verbondenheid. Want ook al kunnen we er samen om lachen, één ding weten we allemaal: we moeten hem vinden voordat er een val kan gebeuren.

Na verloop van tijd ben ik gaan beseffen dat een rollator veel meer is dan alleen een hulpmiddel om te lopen. Het is de steun die verschijnt wanneer het lichaam langzaam om wat extra hulp vraagt om het evenwicht te bewaren. Het is een stille metgezel die ervoor zorgt dat iemand kan blijven bewegen, de kamer kan verlaten, door de gangen kan lopen, aan tafel kan gaan zitten of gewoon zonder angst op pad kan gaan.

En misschien is dat wel een van de dingen die mij het meest aan het werken in een woonzorgcentrum doet denken.

We bevinden ons in een fase van het leven waarin we bijna dagelijks kunnen zien hoe de tijd voor ieder mens anders is verlopen. Sommigen lopen nog steeds stevig en zelfstandig, zonder enige ondersteuning. Anderen hebben een wandelstok nodig. Weer anderen hebben in de rollator hun beste bondgenoot gevonden. En sommigen hebben stap voor stap steeds meer hulp nodig.

Iedereen draagt zijn eigen levensverhaal in zijn benen.

Daarom, wanneer ik iemand zonder zijn rollator zie lopen, is mijn eerste reactie misschien wel om een grapje te maken en te vragen waar zijn ‘nieuwe auto’ is gebleven. Maar achter die grap zit ook een kleine bezorgdheid en een eenvoudige wens: dat de rollator snel wordt teruggevonden, dat hij wordt gebruikt en dat de bewoner veilig kan blijven lopen.

Want iedereen heeft op een bepaald moment iets nodig om op te steunen.

De een op een rollator. De ander op een wandelstok. Weer een ander op een helpende hand. En eigenlijk steunen we allemaal wel eens op iemand die ons eraan herinnert dat we niet alles alleen hoeven te doen.

Ik vind het mooi om te denken dat ik op een dag, wanneer ik zelf door mijn eigen gangen van de ouderdom loop, misschien nog steeds zonder rollator zal kunnen lopen. Alleen als de tijd, mijn gezondheid en de extra jaren die het leven mij gunt, het toelaten.

En als ik op een dag toch een rollator nodig heb, hoop ik in ieder geval dat er iemand naast me staat die, met een glimlach en een beetje humor, tegen me zegt:

—Waar heb je je auto gelaten?