“Cuando cuidar también significa dejar ir” / “Wanneer zorg ook loslaten betekent”

 Todo comienzo de año trae consigo propósitos, deseos y metas que se extienden hacia los meses por venir. Sin embargo, cuando trabajamos junto a nuestros residentes, aprendemos que no todos los anhelos se miden en logros futuros, sino también en la forma en que acompañamos cada día presente.

Para quienes están más frágiles o enfermos, nuestro mayor deseo no es retenerlos, sino que, cuando llegue el momento, puedan partir desde el amor, la calma y la armonía que nace del cuidado compartido. Que su despedida sea serena, rodeada de manos que sostienen, miradas que comprenden y corazones que agradecen.

Este año nos ha dejado una colega muy querida, marcada por su carácter firme y su disciplina generosa. También se nos fue un abuelito, tan rápido que apenas nos dio tiempo a despedirnos. En esos instantes, la vida nos recuerda su fragilidad y su brevedad, y nos invita a valorar cada gesto, cada palabra y cada presencia.

Solo esperamos que quienes parten lo hagan en silencio y en paz, bajo el cuidado amoroso de familiares, amigos y de todos quienes tuvimos el privilegio de acompañarlos. Porque cuidar no es solo estar en los días largos, sino también honrar los últimos, con respeto, ternura y humanidad.

💫💫💫💫💫💫💫💫💫

Elk begin van een nieuw jaar brengt voornemens, wensen en doelen met zich mee die zich uitstrekken over de komende maanden. Maar wanneer wij samenleven en werken met onze bewoners, leren we dat niet alle verlangens worden gemeten aan toekomstige prestaties, maar ook aan de manier waarop we elk moment van het heden begeleiden.

Voor degenen die het meest kwetsbaar of ziek zijn, is onze grootste wens niet om hen vast te houden, maar dat zij, wanneer de tijd daar is, mogen vertrekken vanuit liefde, rust en de harmonie die voortkomt uit gedeelde zorg. Dat hun afscheid sereen mag zijn, omringd door handen die steunen, blikken die begrijpen en harten die dankbaar zijn.

Dit jaar hebben we afscheid moeten nemen van een zeer geliefde collega, gekenmerkt door haar sterke karakter en haar toewijding. Ook is een grootvader van ons heengegaan, zo snel dat we nauwelijks de tijd hadden om afscheid te nemen. Op die momenten herinnert het leven ons aan zijn kwetsbaarheid en vergankelijkheid, en nodigt het ons uit om elk gebaar, elk woord en elke aanwezigheid te koesteren.

We hopen alleen dat wie vertrekt, dit in stilte en vrede mag doen, onder de liefdevolle zorg van familie, vrienden en van allen die het voorrecht hadden hen te begeleiden. Want zorgen betekent niet alleen aanwezig zijn in de lange dagen, maar ook de laatste momenten eren, met respect, tederheid en menselijkheid.