Despertar y decir adiós — Un rincón de dudas en la residencia / Ontwaken en afscheid nemen — Een hoek vol twijfel in het verzorgingstehuis

 Despertar y decir adiós — Un rincón de dudas en la residencia

En la residencia donde trabajo en Países Bajos hay una señora de una dulzura serena. A veces, en conversaciones bajas junto a la ventana o en el hilo de una ronda de té, ella habla con total sinceridad: dice que ya no quiere vivir, que preferiría la eutanasia. Sus palabras no son un grito; son más bien una confesión calma, una rendija por donde se asoma su cansancio.

Yo, en otros días, pienso en lo distinto que se siente despertar con salud: me sorprendo dando gracias por ese pequeño milagro cotidiano. Pero al volver la vista hacia el patio, hacia los pasillos y hacia las sillas donde tantos de nuestros mayores resguardan su tiempo, veo rostros que hablan de hastío, de sueños terminados, de días que pesan. Entender eso me remueve.

La eutanasia es un tema delicado —una línea que obliga a pensar en la libertad, en el dolor y en la dignidad—. No tengo respuestas fáciles. En mi fe personal doy gracias a Dios por lo vivido y por lo que vivo ahora; esa gratitud me sostiene. Pero el hecho de que yo encuentre consuelo en la fe no borra la realidad del otro: hay quienes, en la fragilidad de la vejez, desean dejar de luchar.

Trabajar aquí me exige algo más que cuidados técnicos: exige escucha. Acompañar no es imponer consuelos ni negar miedos; es reconocerlos. Es sentarse a la orilla de una cama y sostener la mano hasta que la palabra se aquiete. Es respetar una opción cuando está bien informada y se toma con claridad, y es intervenir con cariño cuando la soledad o el dolor nublan el juicio.

A veces sólo alcanzan un té caliente, una canción que despierte memoria, una carta abierta del pasado; otras veces, el acompañamiento exige conversaciones profundas con la familia, el médico y, si el residente lo desea, con apoyos espirituales o legales. Cada historia es un mapa distinto y no admite soluciones de cajón.

En medio de esas tensiones personales y profesionales, aprendo una verdad simple y dura: cuidar con amor no es borrar la duda, sino sostenerla con respeto. Significa agradecer por los amaneceres que podemos disfrutar, y al mismo tiempo acompañar con ternura a quienes ya no encuentran fuerzas para buscarlos.

💫💫💫💫

Agradezco cada mañana como un regalo y rezo para que, incluso cuando algunos desean partir, encuentren paz y comprensión. Mi trabajo me enseña a ofrecer esa paz: pequeñas atenciones que recuerdan que la vida, aun frágil, merece ser honrada hasta el final.

💫💫💫💫💫💫💫💫💫

Ontwaken en afscheid nemen — Een hoek vol twijfel in het verzorgingstehuis

In het verzorgingstehuis waar ik in Nederland werk, woont een vrouw met een serene zachtheid. Soms, in zachte gesprekken bij het raam of tijdens een ronde thee, spreekt ze met volledige eerlijkheid: ze zegt dat ze niet meer wil leven, dat ze liever euthanasie zou hebben. Haar woorden zijn geen schreeuw; het is eerder een rustige bekentenis, een kleine opening waardoor haar vermoeidheid zichtbaar wordt.

Op andere dagen denk ik eraan hoe anders het voelt om wakker te worden met gezondheid: ik betrap mezelf erop dankbaar te zijn voor dat kleine, dagelijkse wonder. Maar als ik mijn blik weer richt op de tuin, op de gangen en op de stoelen waar zovelen van onze ouderen hun tijd doorbrengen, zie ik gezichten die spreken van verveling, van beëindigde dromen, van dagen die zwaar wegen. Dat te begrijpen, raakt me diep.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp —een grens die dwingt na te denken over vrijheid, pijn en waardigheid—. Ik heb geen gemakkelijke antwoorden. In mijn persoonlijke geloof dank ik God voor wat ik heb mogen leven en voor wat ik nu leef; die dankbaarheid houdt me staande. Maar het feit dat ik troost vind in mijn geloof wist de realiteit van de ander niet uit: er zijn mensen die, in de kwetsbaarheid van de ouderdom, niet langer willen vechten.

Werken hier vraagt meer dan technische zorg: het vraagt om luisteren. Begeleiden is niet het opleggen van troost of het ontkennen van angst; het is die angst erkennen. Het is aan de rand van een bed gaan zitten en iemands hand vasthouden tot de woorden tot rust komen. Het is een keuze respecteren wanneer die goed geïnformeerd en helder is genomen, en met liefde ingrijpen wanneer eenzaamheid of pijn het oordeel vertroebelen.

Soms is een kop warme thee genoeg, of een lied dat herinneringen wekt, of een open brief uit het verleden; andere keren vraagt de begeleiding om diepgaande gesprekken met de familie, de arts en, als de bewoner dat wil, met geestelijke of juridische steun. Elk verhaal is een eigen kaart en laat zich niet vangen in standaardoplossingen.

Tussen die persoonlijke en professionele spanningen leer ik een eenvoudige, maar harde waarheid: met liefde zorgen betekent niet de twijfel wegnemen, maar haar met respect dragen. Het betekent dankbaar zijn voor de ochtenden die we nog mogen beleven, en tegelijk met tederheid degenen vergezellen die geen kracht meer vinden om ze te zoeken.

💫💫💫

Elke ochtend beschouw ik als een geschenk, en ik bid dat zij die willen heengaan vrede en begrip mogen vinden. Mijn werk leert me die vrede te bieden: kleine gebaren van aandacht die herinneren dat het leven, hoe broos ook, tot het einde geëerd mag worden.