Mi día empieza con una sonrisa que no siempre es mía. / Mijn dag begint met een glimlach die niet altijd van mij is.

 Mi día empieza con una sonrisa que no siempre es mía

A veces, es de una señora, que no recuerda mi nombre, pero sonríe al verme. Otras veces, es de un compañero, que me ofrece un café sin decir nada. Y muchas otras…, es una sonrisa que yo me pongo, aunque por dentro esté cansada o triste.

Trabajo como cuidadora (zorg plus) en una residencia en Holanda, acompañando a personas con demencia y Alzheimer.

No soy enfermera registrada en este país. Pero si tengo un título de enfermera en el mío.

Pero paso mis días calmando miedos, sosteniendo manos temblorosas, repitiendo respuestas mil veces sin perder la paciencia.

Y he aprendido algo importante:

💡 Cuidar no siempre es curar. Cuidar a veces es simplemente estar.

Estar cuando alguien llora sin saber por qué.

Estar cuando alguien cree que su madre aún vive y pregunta por ella cada media hora.

Estar cuando nadie más puede o quiere estar.

A veces me preguntan si no me afecta, si no es duro trabajar así.

Y sí lo es. Lo es mucho. Pero también hay momentos pequeños, invisibles, que me hacen quedarme:

Cuando alguien me mira a los ojos y, aunque no sepa mi nombre, me dice “Gracias, cariño". 💕

💫💫💫💫💫💫💫

Mijn dag begint met een glimlach die niet altijd van mij is.

Soms is het die van een mevrouw die mijn naam niet meer weet, maar glimlacht zodra ze mij ziet.

Andere keren is het de glimlach van een collega die mij zonder woorden een koffie aanbiedt.

En heel vaak… is het een glimlach die ik zelf opzet, ook al ben ik vanbinnen moe of verdrietig.

Ik werk als verzorgende (zorg plus) in een woonzorgcentrum in Nederland, waar ik mensen met dementie en Alzheimer begeleid.

Ik ben geen geregistreerde verpleegkundige in dit land.

Maar ik heb wél een verpleegkundig diploma in mijn eigen land.

En toch breng ik mijn dagen door met het kalmeren van angsten, het vasthouden van bevende handen, en het duizend keer herhalen van dezelfde antwoorden zonder mijn geduld te verliezen.

En ik heb iets belangrijks geleerd:

Zorgen is niet altijd genezen.

Zorgen is soms gewoon er zijn.

Er zijn wanneer iemand huilt zonder te weten waarom.

Er zijn wanneer iemand gelooft dat zijn moeder nog leeft en elke halfuur naar haar vraagt.

Er zijn wanneer niemand anders kan of wil zijn.

Soms vragen ze me of het me niet raakt, of het niet zwaar is om zo te werken.

En ja, dat is het. Het is heel zwaar.

Maar er zijn ook kleine, onzichtbare momenten die mij laten blijven:

Wanneer iemand me in de ogen kijkt en, ook al weet diegene mijn naam niet, zegt:

“Dank je wel, lieverd.”