Un día de despedidas y gratitud en la residencia / Een dag van afscheid en dankbaarheid in het verzorgingstehuis

 Un día de despedidas y gratitud en la residencia

Hoy fue un día especial en la residencia de ancianos, de esos que dejan el corazón un poco apretado pero también lleno de gratitud.

Una compañera muy querida, que trabaja en un área diferente a la mía, se despide para comenzar una nueva etapa en otra localidad.

Cuando yo llegué a trabajar aquí, todavía me sentía un poco perdida entre tantas caras nuevas y un idioma que no era el mío. Ella se acercó con una sonrisa sincera y me habló en inglés, contándome con entusiasmo que hablaba “un poquito” de español. Entre risas, me decía palabras y frases en mi idioma, orgullosa de lo que había aprendido. Había estudiado español durante dos años y también practicaba con la aplicación Duolingo.

Hoy quise agradecerle toda esa amabilidad con un pequeño detalle: un diario en español, para que siga teniendo presente este idioma que tanto le gusta y, de paso, un pedacito de nuestra amistad. Nos despedimos con un abrazo fuerte, de esos que dicen más que mil palabras, y prometimos seguir en contacto. Incluso compartimos nuestros números de teléfono para que la distancia no apague el cariño.

Las despedidas en este trabajo no siempre son fáciles, pero me recuerdan que, más allá de las tareas diarias, lo que realmente cuenta son los lazos que creamos. Y hoy me voy a casa con el corazón agradecido por haber coincidido con personas tan bonitas. 💕

💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫

Een dag van afscheid en dankbaarheid in het verzorgingstehuis

Vandaag was een bijzondere dag in het verzorgingstehuis — een van die dagen die het hart een beetje samenknijpen, maar ook vullen met dankbaarheid.

Een heel geliefde collega, die op een andere afdeling werkt dan ik, neemt afscheid om aan een nieuwe fase te beginnen in een andere plaats.

Toen ik hier begon te werken, voelde ik me nog wat verloren tussen al die nieuwe gezichten en een taal die niet de mijne was. Zij kwam naar me toe met een oprechte glimlach en sprak me aan in het Engels, terwijl ze enthousiast vertelde dat ze “een beetje” Spaans sprak. Lachend zei ze woorden en zinnen in mijn taal, trots op wat ze had geleerd. Ze had twee jaar Spaans gestudeerd en oefende ook met de app Duolingo.

Vandaag wilde ik haar al die vriendelijkheid bedanken met een klein gebaar: een dagboek in het Spaans, zodat ze deze taal die ze zo leuk vindt kan blijven koesteren — en tegelijk een stukje van onze vriendschap met zich mee kan nemen. We namen afscheid met een stevige omhelzing, zo’n omhelzing die meer zegt dan duizend woorden, en we beloofden contact te houden. We wisselden zelfs onze telefoonnummers uit, zodat afstand het contact niet verbreekt.

Afscheid nemen in dit werk is niet altijd gemakkelijk, maar het herinnert me eraan dat, naast de dagelijkse taken, het uiteindelijk draait om de banden die we opbouwen. En vandaag ga ik naar huis met een dankbaar hart, blij dat ik zulke mooie mensen heb mogen ontmoeten.